OFICJALNY WZORZEC RASY

DACHSHUND

JAMNIK NIEMIECKI

Kraj pochodzenia: Niemcy
Tradycyjne nazwy: Dachshund, Teckel, Dackel
Użytkowanie: pies myśliwski do pracy nad i pod ziemią, pracy tropowej, poszukiwania, wypłaszania zwierzyny oraz jako pies towarzyszący.
Klasyfikacja WDF: jedna rasa podzielona według wielkości, rodzaju szaty oraz odmian barwno-fenotypowych oficjalnie uznanych przez World Dog Federation.

1. RYS HISTORYCZNY

Dachshund jest jedną z najbardziej charakterystycznych i rozpoznawalnych niemieckich ras psów na świecie.

Niemieckie określenie Dachshund dosłownie oznacza „pies na borsuka”, bezpośrednio nawiązując do funkcji, do której psy te selekcjonowano: podążania za zwierzyną i wchodzenia do nor dzięki niskiemu, długiemu, mocnemu i jednocześnie dostatecznie zwinnemu ciału.

Pierwsze opisy psów odpowiadających współczesnemu typowi pojawiają się między XVII a XVIII wiekiem. Źródła historyczne dokumentują psy niskonożne i wydłużone już około 1700 roku; w XIX wieku trzy główne typy szaty — krótkowłosy, długowłosy i szorstkowłosy — były już wyraźnie rozpoznawalne, podczas gdy niemiecka selekcja zmierzała do coraz większej jednolitości morfologicznej i użytkowej.

Pod koniec XIX wieku rasa posiadała już wyraźnie określoną tożsamość morfologiczną i zorganizowane księgi hodowlane. Jej międzynarodowe rozpowszechnienie nastąpiło szybko, a w latach 80. XIX wieku Dachshund dotarł również do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozwijały się linie pochodzące głównie z Niemiec i Wielkiej Brytanii.

Równolegle z selekcją budowy i szaty w rasie utrwaliła się znaczna różnorodność umaszczeń. Dokumenty historyczne z XIX wieku opisują już psy rude, brązowe, czarne, dapple i pręgowane.

Historyczny rozwój Piebald

Piebald należy do historii umaszczenia Dachshunda jako forma białej łaciatości genetycznie odrębnej od dapple/merle.

Z biegiem czasu jego akceptacja była różnie interpretowana przez poszczególne systemy kynologiczne. Szczególnie w Stanach Zjednoczonych Piebald przez długi czas był przedmiotem dyskusji w specjalistycznych kręgach rasy. Dokumenty z początku lat 2000 wskazują, że jego formalne włączenie do wzorca początkowo odrzucono; następnie amerykańskie ramy regulacyjne zmieniono, a obecnie obowiązujący wzorzec wyraźnie uznaje Piebald jako wzór umaszczenia rasy, definiując go poprzez wyraźnie odgraniczone białe obszary połączone z kolorem podstawowym.

Obecności Piebald u Dachshunda nie należy zatem traktować jako nowoczesnego zjawiska pozbawionego historii, lecz jako ekspresję barwną wpisaną w długi proces selekcji i regulacji międzynarodowej.

World Dog Federation oficjalnie uznaje Piebald w ramach własnej klasyfikacji rasy i samodzielnie reguluje jego cechy fenotypowe, pigmentację, zdrowie oraz rejestrację genealogiczną.

2. OGÓLNA ZASADA WZORCA WDF

Dla World Dog Federation Dachshund stanowi jedną, jednolitą rasę.

Różne klasyfikacje dotyczące:

wielkości;
rodzaju szaty;
koloru;
wzoru umaszczenia;
odmian Exotic;
odmian Piebald

nie mogą prowadzić do powstawania różnych typów morfologicznych.

Wszystkie Dachshundy muszą zachowywać:

tę samą podstawową budowę anatomiczną;
tę samą tożsamość rasową;
prawidłowe proporcje;
typową głowę;
funkcjonalny ruch;
charakter;
użytkowość;
zdrowie strukturalne.

3. WYGLĄD OGÓLNY

Pies niski na kończynach, wydłużony, ale zwarty, silny, umięśniony i solidnie zbudowany.

Pomimo szczególnej budowy Dachshund nie powinien wyglądać na:

słabego;
kruchego;
nadmiernie niskiego;
ciągnącego tułów po ziemi;
nieproporcjonalnego;
ograniczonego w ruchu.

Powinien posiadać zwinność, wytrzymałość i swobodę ruchu odpowiadające jego użytkowemu pochodzeniu.

Głowa noszona pewnie.

Wyraz powinien być inteligentny, czujny, uważny i zdecydowany.

Dymorfizm płciowy powinien być rozpoznawalny.

4. WAŻNE PROPORCJE

Sylwetka jest wyraźnie prostokątna.

Długość tułowia jest wyraźnie większa niż wysokość w kłębie.

Prześwit pod tułowiem powinien odpowiadać w przybliżeniu jednej trzeciej wysokości w kłębie.

Orientacyjny stosunek wysokości do długości tułowia powinien wynosić około:

1 : 1,7–1,8

Tułów nie powinien jednak stawać się nadmiernie długi.

Selekcja WDF uznaje za niepożądane wszelkie przesady zwiększające ryzyko:

osłabienia kręgosłupa;
trudności lokomocyjnych;
kontaktu klatki piersiowej z podłożem;
nadmiernego obciążenia stawów.

5. CHARAKTER I TEMPERAMENT

Dachshund powinien być:

zrównoważony;
inteligentny;
czujny;
odważny;
wytrwały;
zdecydowany;
samodzielny;
obdarzony silnym instynktem łowieckim;
uporczywy w poszukiwaniu;
obdarzony dobrym węchem.

Rasa musi zachować zdolność pracy zarówno pod ziemią, jak i na powierzchni.

Skrajna lękliwość, niestabilność charakteru i niekontrolowana agresja są niezgodne z prawidłowym typem WDF.

6. GŁOWA

Głowa powinna być wydłużona, sucha i proporcjonalna do tułowia.

Widziana z góry stopniowo zwęża się ku nosowi.

Widziana z boku nie powinna być spiczasta ani słaba.

Łuki brwiowe powinny być zaznaczone.

7. MÓZGOCZASZKA

Czaszka

Dość płaska.

Nie nadmiernie szeroka.

Powinna stopniowo przechodzić w kufę.

Guz potyliczny nie powinien być przesadnie zaznaczony.

Stop

Słabo zaznaczony, lecz rozpoznawalny.

8. TRZEWIOCZASZKA

Nos

Dobrze rozwinięty.

Nozdrza dostatecznie otwarte.

Pigmentacja musi być zgodna z genetyczną podstawą umaszczenia danego psa.

Kufa

Długa.

Mocna.

Dostatecznie szeroka.

Nie spiczasta.

Wargi

Dobrze przylegające.

Powinny prawidłowo zakrywać żuchwę bez nadmiernie zwisających kącików.

9. SZCZĘKI I UZĘBIENIE

Szczęki mocne i prawidłowo rozwinięte.

Idealny zgryz:

regularny i pełny nożycowy.

Idealne pełne uzębienie:

42 zęby.

Kły mocne.

Żuchwa powinna być dostatecznie szeroka.

Niepożądane są:

słaba żuchwa;
znaczne stłoczenie zębów;
odchylenie żuchwy;
tyłozgryz;
przodozgryz.

10. OCZY

Średniej wielkości.

Preferowane owalne lub lekko migdałowe.

Dobrze rozstawione.

Wyraz energiczny i inteligentny.

Przy tradycyjnych umaszczeniach preferowane są ciemnobrązowe odcienie.

W odmianach Exotic dopuszcza się pigmentację oczu genetycznie zgodną z kolorem szaty, pod warunkiem że nie jest związana z anomaliami lub zaburzeniami funkcjonalnymi.

U osobników dapple/merle mogą występować różnice pigmentacji tęczówki.

Oko musi jednak zawsze pozostawać zdrowe i funkcjonalne.

11. USZY

Osadzone wysoko.

Nie nadmiernie wysunięte do przodu.

Dostatecznie długie.

Zaokrąglone na końcach.

Ruchome.

Przednia krawędź powinna przylegać do policzka.

Uszy spiczaste, nadmiernie pofałdowane lub anatomicznie zdeformowane są niepożądane.

12. SZYJA

Dostatecznie długa.

Umięśniona.

Sucha.

Skóra dobrze przylegająca.

Kark może wykazywać umiarkowane wysklepienie.

Noszenie powinno być naturalne, swobodne i pewne.

13. TUŁÓW

Kłąb

Dobrze zaznaczony.

Grzbiet

Mocny.

Stabilny.

Umięśniony.

Nie powinien być zapadnięty.

Lędźwie

Szerokie.

Mocne.

Bardzo dobrze umięśnione.

Zad

Dostatecznie długi i umiarkowanie opadający.

14. KLATKA PIERSIOWA

Klatka piersiowa stanowi podstawową cechę rasy.

Powinna być:

długa;
głęboka;
dostatecznie szeroka;
dobrze rozwinięta.

Mostek powinien być wyraźnie wyczuwalny.

Klatka piersiowa musi zapewniać odpowiednią przestrzeń dla narządów klatki piersiowej.

Żebra powinny sięgać dostatecznie daleko ku tyłowi.

Najniższy punkt klatki piersiowej nie może zmniejszać prześwitu pod tułowiem do stopnia niezgodnego z funkcjonalnym ruchem.

15. LINIA DOLNA

Umiarkowanie podciągnięta.

Przejście od klatki piersiowej do brzucha powinno być harmonijne.

Nadmiernie podciągnięty brzuch jest niepożądany.

16. OGON

Osadzony jako naturalne przedłużenie linii grzbietu.

Noszony głównie w pozycji naturalnej lub umiarkowanie opuszczonej.

Dopuszcza się lekkie wygięcie końcowej części.

Nie powinien być stale noszony wyraźnie ponad linią grzbietu.

17. KOŃCZYNY PRZEDNIE

Mocne.

Umięśnione.

Przystosowane do podtrzymywania masy ciała oraz pracy w norze i kopania.

Widziane z przodu powinny być stabilne i prawidłowo ustawione.

Łopatka

Długa i ukośna.

Mięśnie dobrze rozwinięte.

Ramię

Proporcjonalne i prawidłowo kątowane.

Łokcie

Dobrze przylegające.

Nie skierowane ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.

Przedramię

Krótkie, ale dostatecznie długie, by zapewnić odpowiedni prześwit pod tułowiem.

Nadgarstek

Mocny.

Śródręcze

Stabilne.

Nie nadmiernie pionowe ani słabe.

18. ŁAPY PRZEDNIE

Dobrze rozwinięte.

Zwarte.

Palce dobrze zebrane.

Opuszki odporne.

Pazury mocne.

Łapy muszą skutecznie znosić obciążenia związane z pracą i masą ciała.

19. KOŃCZYNY TYLNE

Mocne i umięśnione.

Proporcjonalne do kończyn przednich.

Widziane z tyłu powinny być równoległe.

Udo

Dostatecznie długie i silnie umięśnione.

Staw kolanowy

Stabilny.

Dobrze kątowany.

Podudzie

Umięśnione.

Staw skokowy

Mocny.

Położony stosunkowo nisko.

20. ŁAPY TYLNE

Zwarte.

Palce zebrane.

Opuszki mocne.

Prawidłowo skierowane.

21. RUCH

Swobodny.

Płynny.

Energiczny.

Regularny.

Z dobrym wykrokiem kończyn przednich i silnym napędem kończyn tylnych.

Linia grzbietu powinna pozostawać stabilna podczas ruchu.

Pies nie powinien:

kołysać się;
powłóczyć kończynami;
poruszać się sztywno;
wykazywać wyraźnej niestabilności;
mieć zaburzeń ruchu wynikających z nadmiernej długości tułowia.

22. SKÓRA

Elastyczna.

Dobrze przylegająca.

Bez nadmiernych fałd.

Pigmentacja skóry powinna być zgodna z genetycznym umaszczeniem.

23. KLASYFIKACJA WDF WEDŁUG WIELKOŚCI

World Dog Federation uznaje trzy kategorie wielkości.

Oficjalne określenie wielkości odbywa się na podstawie obwodu klatki piersiowej, gdy pies osiągnie co najmniej 15 miesięcy życia.

Pomiar wykonuje się od najwyższego punktu kłębu do najniższego punktu klatki piersiowej, przy minimalnym i równomiernym napięciu taśmy.

W aktualnej klasyfikacji stosuje się następujące wartości:

A. STANDARD

Psy: powyżej 37 cm do 47 cm
Suki: powyżej 35 cm do 45 cm

B. MINIATURE

Psy: powyżej 32 cm do 37 cm
Suki: powyżej 30 cm do 35 cm

C. RABBIT DACHSHUND / KANINCHEN

Psy: od 27 cm do 32 cm
Suki: od 25 cm do 30 cm

Kategoria wielkości musi być rejestrowana niezależnie od klasyfikacji umaszczenia.

24. RODZAJE SZATY

World Dog Federation uznaje trzy podstawowe typy szaty.

A. SMOOTH-HAIRED – KRÓTKOWŁOSY

Włos:

krótki;
gęsty;
błyszczący;
przylegający;
zwarty.

Skóra musi być odpowiednio chroniona.

Ogon powinien być w pełni owłosiony.

Patologiczne obszary wyłysienia są niedopuszczalne.

25. LONG-HAIRED – DŁUGOWŁOSY

Szata miękka, ale o wyraźnej strukturze.

Zwykle prosta lub lekko falista.

Dłuższa:

na uszach;
pod szyją;
na klatce piersiowej;
na spodniej części tułowia;
na tylnej stronie kończyn;
na ogonie.

Na ogonie powinna tworzyć się charakterystyczna chorągiew.

Niepożądane są:

szata wełnista;
wyraźne loki;
nadmierna objętość;
tak obfity włos, że zasłania budowę psa.

26. WIRE-HAIRED – SZORSTKOWŁOSY

Włos okrywowy:

twardy;
gęsty;
przylegający;
z podszerstkiem.

Typowe cechy:

wyraźna broda;
zaznaczone brwi;
krótszy włos na uszach.

Niepożądane są:

miękki włos;
wełnisty włos;
kędzierzawy włos;
całkowity brak brody;
brak podszerstka.

27. KLASYFIKACJA ODMIAN WDF

World Dog Federation oficjalnie uznaje 13 odmian Dachshunda.

Odmiany według kombinacji Wielkość × Szata

Standard Smooth-haired
Standard Long-haired
Standard Wire-haired
Miniature Smooth-haired
Miniature Long-haired
Miniature Wire-haired
Rabbit Dachshund Smooth-haired
Rabbit Dachshund Long-haired
Rabbit Dachshund Wire-haired

Odmiany barwno-fenotypowe WDF

Exotic Smooth-haired
Exotic Long-haired
Piebald Smooth-haired
Piebald Long-haired

Te trzynaście nazw stanowi oficjalne odmiany do stosowania w Rejestrze WDF.

28. ZASADA ROZDZIELENIA WIELKOŚCI, SZATY I KOLORU

Dla celów technicznych i genealogicznych WDF kluczowe jest rozróżnienie trzech elementów.

WIELKOŚĆ

Standard
Miniature
Rabbit Dachshund / Kaninchen

RODZAJ SZATY

Smooth-haired
Long-haired
Wire-haired

EKSPRESJA BARWNA

Traditional
Exotic
Piebald
każdy konkretny, genetycznie udokumentowany wzór

Baza genealogiczna musi zachowywać możliwość oddzielnego rozpoznania tych cech, nawet jeśli oficjalna nazwa odmiany je łączy.

29. TRADYCYJNE UMASZCZENIA

WDF uznaje podstawowe ekspresje barwne historycznie należące do rasy.

W zależności od genetyki i rodzaju szaty obejmują one:

Red;
Black & Tan;
Brown / Chocolate & Tan;
Wild Boar;
Brown Wild Boar;
Brindle;
Dapple / Merle;
inne genetycznie spójne tradycyjne ekspresje.

Umaszczenie należy zawsze oceniać w powiązaniu z:

zdrowiem;
prawidłową pigmentacją;
genetyką;
prawidłową klasyfikacją genealogiczną.

30. DAPPLE / MERLE

Dapple to wzór charakteryzujący się jaśniejszymi obszarami nieregularnie rozmieszczonymi na kolorze podstawowym.

Rozmieszczenie obszarów nie musi być symetryczne.

Wzór nie może zmieniać typu rasowego.

Pigmentacja może wykazywać zmienność genetycznie związaną z merle.

31. ZASADA ZDROWOTNA WDF DOTYCZĄCA MERLE

World Dog Federation ustanawia:

BEZWZGLĘDNY ZAKAZ KOJARZENIA MERLE/DAPPLE × MERLE/DAPPLE

Zakaz obejmuje:

widoczne merle;
widoczne dapple;
minimal merle;
genetycznie potwierdzone cryptic merle;
każdy kolor podstawowy;
każdy rodzaj szaty.

Celem jest zapobieganie celowemu uzyskiwaniu osobników genetycznie double-merle oraz ograniczenie ryzyka wad wzroku i słuchu związanych z takim połączeniem genetycznym.

32. ODMIANY EXOTIC

Klasyfikacja Exotic obejmuje psy należące genetycznie i morfologicznie do rasy Dachshund, które wykazują ekspresje barwne niewchodzące w tradycyjny zakres referencyjny WDF.

Oficjalne odmiany:

Exotic Smooth-haired
Exotic Long-haired

Status Exotic nie oznacza odrębnej rasy.

Dachshund Exotic musi w pełni zachowywać:

głowę;
budowę;
klatkę piersiową;
proporcje;
kończyny;
ruch;
charakter;
funkcjonalność;
typowość rasową.

33. KOLORY EXOTIC

Do klasyfikacji Exotic mogą należeć, jeśli są genetycznie identyfikowalne:

Blue;
Blue & Tan;
Blue & Cream;
Isabella / Fawn;
Isabella & Tan;
Isabella & Cream;
Chocolate;
Chocolate & Tan;
Chocolate & Cream;
Cream;
Black & Cream;
genetycznie spójne kombinacje pochodne;
inne udokumentowane kolory dopuszczone przez Rejestr WDF.

Kilka z tych kolorów występuje również w amerykańskich systemach rejestracji Dachshunda, w tym Blue & Tan, Fawn/Isabella, Chocolate, Cream, Black & Cream oraz odpowiadające im kombinacje.

34. ZASADA WDF DOTYCZĄCA EXOTIC

Prawidłowo sklasyfikowany kolor Exotic:

nie stanowi automatycznie wady.

Nie jest powodem dyskwalifikacji wyłącznie z powodu koloru.

Ocena musi koncentrować się na:

budowie;
zdrowiu;
ruchu;
temperamencie;
prawidłowej pigmentacji;
spójności genetycznej.

35. PIGMENTACJA W EXOTIC

Nos, wargi, obwódki oczu, pazury i opuszki mogą mieć pigmentację zgodną z genetycznym kolorem podstawowym.

Dlatego genetycznie spójna pigmentacja rozjaśniona nie powinna być karana wyłącznie dlatego, że różni się od tradycyjnej czerni.

Patologiczny brak pigmentacji należy odróżniać od prawidłowej genetycznej ekspresji koloru.

36. ODMIANY PIEBALD

World Dog Federation oficjalnie uznaje:

Piebald Smooth-haired
Piebald Long-haired

Piebald jest wzorem białej łaciatości wyraźnie odmiennym od dapple/merle.

W Piebald występują wyraźnie odgraniczone białe obszary wraz z obszarami pigmentowanymi wynikającymi z genetycznego koloru podstawowego.

Współczesna amerykańska literatura kynologiczna również opisuje Piebald jako wzór charakteryzujący się wyraźnymi białymi polami u psów jednobarwnych lub dwubarwnych.

37. ROZMIESZCZENIE BIELI W WDF PIEBALD

W systemie World Dog Federation:

dopuszczalna jest przewaga bieli.

Biel może stanowić:

mniejszościowy składnik;
udział równoważny z kolorem;
dominujący składnik barwny szaty.

Dopuszczalne łaty mogą być:

duże;
średnie;
nieregularne;
asymetryczne.

Symetria nie jest wymagana.

38. PIGMENTOWANE OBSZARY W PIEBALD

Kolorowe partie muszą dać się przypisać do genetycznie rozpoznawalnego koloru.

Mogą występować:

Red Piebald;
Black & Tan Piebald;
Chocolate Piebald;
Cream Piebald;
Blue Piebald;
Isabella Piebald;
inne genetycznie weryfikowalne kombinacje.

39. TICKING W PIEBALD

Dopuszcza się obecność:

ticking;
nakrapiania;
drobnych pigmentowanych punktów w białych obszarach.

Samo w sobie nie stanowi to wady.

40. PIGMENTACJA W PIEBALD

Nos, wargi i obwódki oczu powinny być zgodne z genetycznym kolorem podstawowym.

Preferowana jest dobra pigmentacja struktur wrażliwych.

Ilość bieli w szacie nie powinna sama w sobie powodować obniżenia oceny.

41. PIEBALD I DAPPLE TO NIE TO SAMO

WDF uważa za fundamentalne rozróżnienie:

Piebald = white spotting / biała łaciatość

od:

Dapple = merle

W Piebald białe obszary są rzeczywistymi strefami depigmentacji sierści.

W Dapple występują natomiast obszary nieregularnego rozjaśnienia koloru.

Rejestracja genealogiczna musi wyraźnie rozróżniać oba wzory.

42. KOMBINACJE BARWNE

Jeżeli pies wykazuje kilka genetycznie udokumentowanych cech, Rejestr WDF powinien umożliwiać pełny opis.

Przykład:

Miniature – Long-haired – Piebald – Chocolate & Tan

lub:

Standard – Smooth-haired – Exotic – Blue & Tan

lub:

Rabbit Dachshund – Smooth-haired – Traditional – Red

43. ZDROWIE OGÓLNE

Selekcja powinna preferować psy:

zdrowe;
funkcjonalne;
zrównoważone;
zdolne do swobodnego ruchu;
wolne od przesadnych cech anatomicznych.

Charakterystyczna wydłużona budowa rasy nie może stawać się celem ekstremalizacji.

44. ZDROWIE KRĘGOSŁUPA

Szczególną uwagę należy zwracać na kręgosłup.

Chondrodystroficzna budowa rasy wiąże się ze szczególną predyspozycją do degeneracji krążków międzykręgowych.

Selekcja WDF powinna zatem wspierać programy badań mające na celu ograniczanie częstości:

IVDD – Intervertebral Disc Disease.

Jeśli są dostępne, zaleca się:

badanie kliniczne;
screening radiologiczny;
gromadzenie genealogicznej historii zdrowia;
wykluczanie z hodowli osobników ciężko dotkniętych chorobą.

45. BADANIA OKULISTYCZNE

Zaleca się badania w kierunku dziedzicznych chorób oczu występujących w różnych liniach.

Szczególną ostrożność należy zachować przy kombinacjach genetycznych dotyczących pigmentacji i merle.

46. BADANIA SŁUCHU

U psów z rozległymi obszarami depigmentacji można przeprowadzić badanie audiometryczne, jeśli istnieją wskazania kliniczne lub genealogiczne.

Obecności bieli nie należy automatycznie utożsamiać z chorobą.

Należy oceniać stan zdrowia konkretnego psa.

47. KONTROLA GENETYCZNA

WDF zachęca do stosowania dostępnych i naukowo zwalidowanych testów genetycznych dotyczących:

potwierdzania pochodzenia;
koloru;
merle;
chorób dziedzicznych;
różnorodności genetycznej;
identyfikowalności genealogicznej.

48. FUNKCJONALNOŚĆ

Dachshund musi pozostać psem funkcjonalnym.

Selekcja estetyczna nie może ograniczać:

ruchu;
wytrzymałości;
zdolności kopania;
wydolności oddechowej;
stabilności kręgosłupa;
normalnej jakości życia.

49. WADY OGÓLNE

Każde odchylenie od wzorca należy oceniać proporcjonalnie do jego nasilenia.

Do wad mogą należeć:

niewystarczająca typowość rasowa;
słaba głowa;
nadmiernie krótka kufa;
niedostatecznie rozwinięta klatka piersiowa;
słaba kość;
zbyt długie kończyny;
tułów nadmiernie zbliżony do podłoża;
słaby grzbiet;
słabe lędźwie;
nadmiernie wysoki zad;
słabo umięśniony tył;
niewystarczające kątowanie;
luźne łapy;
krótki lub nieregularny ruch.

50. WADY POWAŻNE

Ze szczególną surowością należy oceniać:

słabą budowę;
tułów nadmiernie ciągnący się po ziemi;
znacznie niedorozwiniętą klatkę piersiową;
zapadnięty grzbiet;
patologicznie wysklepiony grzbiet;
poważną słabość lędźwi;
niestabilny przód;
bardzo wąski tył;
poważne niedobory umięśnienia;
znacznie upośledzony ruch;
wyraźne deformacje strukturalne.

51. WADY SZATY KRÓTKIEJ

Niepożądane są:

nadmiernie długi włos;
bardzo skąpy włos;
miejsca wyłysienia;
niedostatecznie owłosiony ogon;
miękka lub wełnista szata.

52. WADY SZATY DŁUGIEJ

Niepożądane są:

brak typowych frędzli;
równomiernie krótki włos;
silnie kręcony włos;
bardzo wełnista szata;
nadmierna obfitość zasłaniająca budowę;
niedostateczne frędzle na ogonie.

53. WADY SZATY SZORSTKIEJ

Niepożądane są:

miękki włos;
wełnisty włos;
wyraźne skręcenie włosa;
brak podszerstka;
brak typowej brody;
nadmiernie długi włos;
szata przypominająca krótkowłosą.

54. WADY DYSKWALIFIKUJĄCE

Powinny powodować wykluczenie z oceny hodowlanej lub morfologicznej:

niekontrolowana agresja;
skrajna lękliwość;
poważne zaburzenia zachowania;
wyraźny tyłozgryz;
wyraźny przodozgryz;
poważne odchylenie żuchwy;
deformacje upośledzające funkcję;
niezdolność do prawidłowego ruchu;
ciężkie wady oczu;
klinicznie istotna głuchota;
choroby niezgodne z dobrostanem i funkcjonalnością;
patologiczny albinizm;
wyraźny brak podstawowych cech rasy.

55. KOLORY EXOTIC I PIEBALD NIE STANOWIĄ WADY

Zgodnie ze standardem World Dog Federation:

Exotic nie jest wadą.

Piebald nie jest wadą.

Przewaga bieli w Piebald nie jest wadą.

Pigmentacja genetycznie zgodna z kolorem Exotic nie stanowi wady.

Pies musi być oceniany w obrębie właściwej odmiany.

56. HODOWLA

Psy używane do hodowli muszą być:

zdrowe;
typowe;
funkcjonalne;
zidentyfikowane genealogicznie;
prawidłowo sklasyfikowane według wielkości;
prawidłowo sklasyfikowane według szaty;
prawidłowo sklasyfikowane według koloru i wzoru.

Selekcja musi uwzględniać historię zdrowotną linii.

57. ZAKAZY HODOWLANE

Zabronione jest kojarzenie:

Merle/Dapple × Merle/Dapple

niezależnie od:

koloru;
wielkości;
rodzaju szaty;
silniejszej lub słabszej widocznej ekspresji wzoru.

W przypadku wątpliwości co do obecności genu merle zaleca się profilaktyczne badanie genetyczne.

58. IDENTYFIKACJA GENEALOGICZNA WDF

Każdy pies powinien mieć możliwość rejestracji z podaniem:

rasy;
płci;
wielkości;
odmiany;
rodzaju szaty;
koloru podstawowego;
wzoru;
dostępnych danych genetycznych;
mikroczipu;
rodowodu;
dostępnych wyników badań zdrowotnych.

59. ZASADA DOTYCZĄCA WIELKOŚCI

Kategoria wielkości nie może być przyznawana na podstawie określeń handlowych.

Następujące nazwy nie stanowią nowych oficjalnych wielkości WDF:

Toy;
Micro;
Teacup;
Super Mini;
Ultra Mini;
Pocket.

Jedynymi oficjalnymi kategoriami wielkości pozostają:

Standard – Miniature – Rabbit Dachshund / Kaninchen.

60. ZASADA DOTYCZĄCA MORFOLOGII

Żadna odmiana kolorystyczna ani szatowa nie może posiadać własnego, odmiennego modelu anatomicznego.

Pies:

Exotic Long-haired

musi prezentować tę samą prawidłową budowę rasową co:

Standard Long-haired

z uwzględnieniem kategorii wielkości danego psa.

Podobnie Piebald powinien być oceniany na podstawie jakości morfologicznej, a nie ilości bieli.

61. ZASADA DOBROSTANU WDF

Żadna cecha estetyczna nie może być uznana za pożądaną, jeśli powoduje:

ból;
deficyt funkcjonalny;
trudności lokomocyjne;
zaburzenia oddechowe;
deficyt sensoryczny;
możliwą do uniknięcia predyspozycję patologiczną.

Ochrona rasy wymaga łącznego zachowania:

morfologii, funkcji, zdrowia, genetyki i identyfikowalności genealogicznej.