Techniczny wzorzec rasy

Grupa: 9 Psy ozdobne i do towarzystwa
Referencyjna klasyfikacja kynologiczna: Terrier – typ Toy/Zwergterrier
Próba pracy: nie jest wymagana
Uznanie: rasa uznana przez WDF G09-354

1. Rys historyczny

Początki Biewer Terriera sięgają Niemiec lat osiemdziesiątych XX wieku.

W 1984 roku w hodowli rodziny Biewer, po dwóch rasowych Yorkshire Terrierach, urodziły się szczenięta posiadające białe znaczenia, co nie było zgodne z tradycyjnym wzorcem Yorkshire Terriera. Werner i Gertrud Biewer postanowili celowo prowadzić selekcję tego szczególnego wariantu umaszczenia, stopniowo tworząc populację charakteryzującą się stabilną obecnością bieli w połączeniu z czernią lub błękitem oraz złotem/podpalaniem.

Nowy typ stopniowo wzbudzał zainteresowanie hodowców w Niemczech, a następnie w innych krajach. W kolejnych pokoleniach rozwinięto specjalistyczne programy hodowlane oraz odrębne rejestry.

VDH uznaje obecnie Biewer Terriera za odrębną rasę i stoi na stanowisku, że populacja osiągnęła wystarczający poziom zróżnicowania genetycznego względem Yorkshire Terriera, aby uzasadnić jej samodzielną klasyfikację.

W Stanach Zjednoczonych rasa została następnie uznana również przez ważne organizacje kynologiczne. United Kennel Club uznaje ją od 1 stycznia 2016 roku, natomiast American Kennel Club klasyfikuje ją w Toy Group.

Współczesna hodowla musi jednak zwracać szczególną uwagę na utrzymanie morfologicznego, genealogicznego i genetycznego odróżnienia od Yorkshire Terriera, tak aby samo umaszczenie nie stanowiło jedynej cechy różnicującej rasę.

2. Wygląd ogólny

Biewer Terrier jest psem małych rozmiarów, eleganckim, harmonijnym, o lekkim do średniego kośćcu i wyrafinowanym wyglądzie.

Charakteryzuje się:

• długą, prostą i jedwabistą szatą;
• trójbarwnym rozkładem umaszczenia;
• regularną linią grzbietu;
• elegancką postawą;
• stosunkowo małą i proporcjonalną głową;
• obficie owłosionym ogonem noszonym łukowato nad grzbietem;
• żywym, czujnym i inteligentnym wyrazem.

Szata powinna opadać naturalnie i równomiernie po obu stronach ciała, najlepiej rozdzielona podłużnym przedziałkiem.

Ogólne wrażenie powinno przedstawiać psa zwartego i eleganckiego, nigdy ciężkiego ani nadmiernie delikatnego.

Sylwetka może sprawiać wrażenie niemal kwadratowej, jednak tułów jest zazwyczaj nieco dłuższy niż wysokość w kłębie.

3. Ważne proporcje

Długość ciała, mierzona od stawu barkowego do tylnej części tułowia, jest nieco większa niż wysokość w kłębie.

Dopuszczalny jest jednak osobnik o proporcjach zbliżonych do kwadratu.

Wysokość w kłębie powinna zasadniczo odpowiadać wysokości zadu.

Budowa powinna być harmonijna, bez nadmiernego rozwoju części przedniej lub tylnej.

4. Zachowanie i temperament

Biewer Terrier powinien wykazywać:

• wesoły temperament;
• dużą czujność i zainteresowanie otoczeniem;
• inteligencję;
• żywiołowość;
• silną więź z właścicielem;
• dobre predyspozycje do życia rodzinnego;
• czułe i skore do zabawy usposobienie.

Jest aktywnym i ciekawskim psem do towarzystwa.

Może wykazywać pewną niezależność lub żywiołowość typową dla terierów, lecz nie powinien przejawiać nieuzasadnionej agresji, skrajnej lękliwości ani niestabilności zachowania.

Wzorzec powinien preferować psy zrównoważone, pewne siebie i łatwe do prowadzenia w środowisku społecznym.

5. Głowa

Głowa powinna być proporcjonalna do wielkości psa, elegancka i nigdy ciężka.

Mózgoczaszka

Czaszka

Lekko zaokrąglona, umiarkowanie szeroka.

Nie powinna być ani nadmiernie wysklepiona, ani płaska.

Stop

Umiarkowanie zaznaczony.

Powinien być wyraźnie widoczny, ale nie gwałtowny ani przesadnie zaznaczony.

6. Trzewioczaszka

Nos

Całkowicie pigmentowany na czarno.

Pigmentacja powinna być jednolita i pełna u dorosłych osobników.

Brązowa, wątrobiana lub znacznie niepełna pigmentacja stanowi poważną wadę lub podstawę do dyskwalifikacji, zależnie od stosowanego systemu oceny.

Kufa

Długość kufy powinna wynosić około jednej trzeciej całkowitej długości głowy.

Kufa powinna być:

• proporcjonalna;
• dostatecznie pełna;
• nie spiczasta;
• nie nadmiernie krótka;
• nie ciężka.

Wargi

Dobrze przylegające.

Pigmentacja najlepiej całkowicie czarna.

Policzki

Umiarkowanie rozwinięte.

Nie powinny być wydatne ani ciężkie.

7. Szczęki i uzębienie

Szczęki prawidłowe i proporcjonalne.

Uzębienie składające się z białych, prawidłowo ustawionych zębów.

Dopuszczalne są:

• zgryz nożycowy;
• zgryz cęgowy.

Żuchwa nie powinna być wyraźnie wysunięta ani cofnięta.

Funkcjonalne i prawidłowe uzębienie należy uznawać za istotny element selekcji hodowlanej.

8. Oczy

Oczy średniej wielkości.

Kształt:

• okrągły;
  albo
• lekko migdałowaty.

Powinny być skierowane do przodu i nadawać psu wyraz:

• żywy;
• inteligentny;
• otwarty;
• ciekawski.

Tęczówka powinna być możliwie jak najciemniejsza.

Obrzeża powiek muszą być czarno pigmentowane.

9. Uszy

Małe.

Trójkątne lub w kształcie litery „V”.

Noszone pionowo.

Osadzone umiarkowanie szeroko względem siebie.

Powinny podkreślać czujny wyraz psa.

Pokryte włosem; końcówki mogą być skracane lub golone zgodnie z przygotowaniem wystawowym.

Trwale opadające uszy u dorosłego psa stanowią poważną wadę.

10. Szyja

Umiarkowanie długa.

Elegancka i dobrze osadzona w łopatkach.

Powinna umożliwiać wysokie noszenie głowy, nie sprawiając wrażenia krótkiej ani masywnej.

Bez podgardla.

11. Tułów

Linia górna

Prosta i stabilna.

Powinna pozostawać regularna zarówno w postawie, jak i w ruchu.

Kłąb

Dobrze wkomponowany w linię grzbietu.

Nie nadmiernie zaznaczony.

Grzbiet

Prosty, mocny i zwarty.

Nie powinien wykazywać:

• kifozy;
• zapadnięcia;
• wyraźnego zaokrąglenia.

Lędźwie

Krótkie i dostatecznie mocne.

Dobrze połączone z grzbietem.

Zad

Stanowi płynną kontynuację linii górnej.

Nie nadmiernie opadający.

Klatka piersiowa

Dostatecznie szeroka w stosunku do wielkości psa.

Powinna sięgać w przybliżeniu do łokcia.

Żebra powinny być umiarkowanie wysklepione.

Niewskazana jest klatka piersiowa ani nadmiernie wąska, ani nadmiernie okrągła.

Linia dolna

Umiarkowanie podciągnięta.

Brzuch może być lekko podciągnięty, bez przesady.

12. Ogon

Wysoko osadzony.

Długi i obficie owłosiony.

W ruchu powinien być noszony:

• wysoko;
• łukowato;
• elegancko nad grzbietem.

Włos na ogonie tworzy obfite pióro.

Część kostna powinna sięgać co najmniej do stawu skokowego lub poniżej.

W spoczynku ogon może być noszony swobodniej.

Nie należy wymagać kopiowania ogona.

13. Kończyny przednie

Wygląd ogólny

Oglądane z przodu powinny być:

• proste;
• równoległe;
• dostatecznie umięśnione;
• proporcjonalne do budowy.

Łopatka

Umiarkowanie skośna i dobrze cofnięta.

Powinna umożliwiać dobry wykrok kończyny.

Ramię

O zrównoważonej długości i kątowaniu.

Ani zbyt krótkie, ani nadmiernie długie.

Łokieć

Przylegający do tułowia.

Nie skierowany ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.

Przedramię

Proste.

Kościec lekki lub średni, ale dostatecznie mocny.

Nadgarstek

Mocny.

Śródręcze

Zwarte i prawie pionowe.

14. Łapy przednie

Okrągłe i zwarte.

Palce dobrze wysklepione.

Włos obecny, lecz może być przycinany w celu umożliwienia prawidłowej oceny łapy.

Opuszki:

• czarne;
• lub częściowo cieliste zgodnie z niektórymi krajowymi wersjami wzorca.

Pazury:

• czarne;
• jasne;
• lub mieszane.

15. Kończyny tylne

Wygląd ogólny

Powinny być harmonijnie kątowane w stosunku do kończyn przednich.

Oglądane od tyłu powinny być proste i równoległe.

Udo

Dobrze umięśnione.

Staw kolanowy

Dobrze kątowany i stabilny.

Podudzie

Dobrze umięśnione, proporcjonalne do uda.

Staw skokowy

Mocny.

Bez odchylenia przyśrodkowego ani bocznego.

Śródstopie

Krótkie, stabilne i niemal prostopadłe do podłoża.

16. Łapy tylne

Okrągłe.

Zwarte.

Palce dobrze wysklepione.

Pigmentacja opuszek i pazurów odpowiada wymaganiom określonym dla kończyn przednich.

17. Ruch

Ruch stanowi ważny element oceny rasy.

Powinien być:

• płynny;
• elegancki;
• pewny;
• harmonijny;
• swobodny;
• prostolinijny.

Kończyny przednie powinny wykazywać dobry wykrok.

Kończyny tylne powinny zapewniać odpowiedni napęd.

Kończyny tylne powinny podążać po linii kończyn przednich bez wyraźnych odchyleń.

Linia grzbietu powinna pozostawać stabilna podczas ruchu.

Niewskazane są:

• nadmiernie wysoka akcja kończyn;
• ruch typu hackney;
• nadmierne zbieganie się kończyn;
• sztywny ruch;
• słaby napęd kończyn tylnych.

Pies powinien poruszać się z dumną postawą i wysoko noszoną głową.

18. Skóra

Cienka lub umiarkowanie cienka.

Dobrze przylegająca do ciała.

Bez nadmiernej luźności.

19. Szata

Struktura włosa

Włos powinien być:

• długi;
• prosty;
• lejący;
• cienki;
• miękki;
• jedwabisty.

Nie powinien występować wyraźny podszerstek.

Szata powinna opadać pionowo wzdłuż ciała.

Idealnie sięga podłoża lub prawie podłoża; może być przycinana do długości podłoża, aby umożliwić naturalny ruch.

Nie powinna być:

• wełnista;
• kędzierzawa;
• mocno kręcona;
• nadmiernie bawełnista.

Włos na głowie

Długi.

Tradycyjnie zbierany na szczycie głowy w charakterystyczny topknot lub kucyk.

Kucyk powinien spełniać funkcję praktyczną i estetyczną, pozostawiając wolne pole widzenia.

Niewskazane jest przesadne przygotowanie wystawowe mające na celu sztuczną zmianę objętości lub naturalnej struktury szaty.

20. Umaszczenie

Umaszczenie jest charakterystyczną cechą rasy, jednak powinno być oceniane łącznie z ogólną morfologią, a nie w oderwaniu od niej.

Głowa

Na głowie powinny występować kombinacje:

• czerni lub błękitu;
• złota/podpalania;
• bieli.

Rozkład powinien być możliwie harmonijny i symetryczny.

Dopuszczalne są również kombinacje, w których przeważa:

• czerń/błękit + złoto/podpalanie;
• złoto/podpalanie + biel.

Obecność podpalania na głowie jest istotną cechą typowości rasy.

Tułów

Na tułowiu dopuszczalne są:

• czerń lub błękit;
• biel.

Czerń/błękit może występować:

• w formie rozległego płaszcza;
• siodła;
• dużych łat;
• plam.

Nie jest wymagana sztywna proporcja między czernią/błękitem a bielą.

Białe obszary

Białe powinny być:

• klatka piersiowa;
• brzuch;
• kończyny;
• koniec ogona.

Biel na klatce piersiowej powinna idealnie przechodzić ku szyi i sięgać podbródka.

Kończyny powinny być przeważnie białe od okolicy łokcia oraz kolana aż do łap.

Podpalanie na tułowiu

Podpalanie nie powinno występować na tułowiu ani kończynach.

Minimalna, miejscowa obecność w okolicy okołoodbytowej może być tolerowana w niektórych wzorcach.

Umaszczenia inne niż typowy schemat trójbarwny należy uznać za niezgodne ze wzorcem.

21. Wielkość

Wysokość w kłębie: około 21–26 cm.

Dopuszczalna tolerancja ± 2 cm.

22. Masa ciała

Masa idealna:

2,0–3,8 kg.

Masa ciała nie powinna naruszać typowej budowy, harmonii ani funkcjonalności psa.

23. Cechy płciowe

Samce powinny mieć dwa jądra:

• prawidłowo rozwinięte;
• całkowicie zstąpione do moszny.

Dymorfizm płciowy może być obecny, o ile nie zmienia typu rasowego.

24. Wady

Każde odstępstwo od wzorca powinno być oceniane w zależności od:

• jego stopnia;
• wpływu na typowość rasy;
• wpływu na funkcjonalność;
• konsekwencji dla zdrowia i dobrostanu.

Do wad mogą należeć:

• niezrównoważone proporcje ciała;
• nadmiernie ciężka budowa;
• nadmiernie delikatna budowa;
• nadmiernie długa lub krótka kufa;
• zbyt mocno wysklepiona czaszka;
• nadmiernie zaznaczony stop;
• zbyt jasne oczy;
• zbyt duże uszy;
• krótka szyja;
• niestabilny grzbiet;
• niedostatecznie rozwinięta klatka piersiowa;
• nieprawidłowe kątowanie;
• mało płynny ruch;
• zbyt krótka, falista lub niejedwabista szata;
• nieharmonijny rozkład umaszczenia.

25. Wady poważne

Za szczególnie poważne należy uznać:

• wielkość lub masę ciała wyraźnie przekraczającą przewidziany limit;
• niepełną pigmentację nosa, warg lub obwódek powiek;
• uszy nie stojące u dorosłego psa;
• grzbiet łukowaty lub silnie wygięty;
• wyraźną różnicę poziomu pomiędzy przodem i tyłem;
• wyraźnie zaznaczoną akcję wysokiego kroku/hackney;
• budowę niezgodną z typem rasowym;
• poważne nieprawidłowości szaty;
• istotne odstępstwa umaszczenia;
• masę powyżej 3,8 kg;
• niepełną pigmentację;
• uszy nie stojące;
• wygięty grzbiet i ruch typu hackney u dorosłego psa.

26. Wady eliminujące lub dyskwalifikujące

Z oceny hodowlanej lub wystawowej należy wykluczyć psy wykazujące:

• nieuzasadnioną agresję;
• skrajną lękliwość;
• wyraźne niepełnosprawne anomalie fizyczne;
• poważne zaburzenia zachowania;
• niebieskie oczy;
• brązową/wątrobianą pigmentację nosa lub obwódek powiek;
• albinizm;
• umaszczenia niezgodne z przewidzianym schematem;
• brak podstawowych cech rasy;
• jednostronne lub obustronne wnętrostwo u samca.

27. Zalecenia hodowlane

Do rozrodu powinny być przeznaczane wyłącznie psy:

• klinicznie zdrowe;
• funkcjonalnie zdrowe;
• zrównoważone;
• morfologicznie typowe;
• genealogicznie zidentyfikowane;
• genetycznie zgodne z programem hodowlanym.

Szczególną uwagę należy zwrócić na:

• utrzymanie prawidłowej pigmentacji;
• stabilność uzębienia i żuchwy;
• jakość stawów;
• prawidłową budowę rzepek;
• dziedziczne choroby oczu;
• różnorodność genetyczną populacji;
• identyfikowalność linii hodowlanych;
• utrzymanie morfologicznej tożsamości rzeczywiście odróżniającej rasę od Yorkshire Terriera.

Podsumowanie kynognostyczne

Idealny Biewer Terrier powinien być małym terierem do towarzystwa, eleganckim, lekko prostokątnym, z delikatną, ale nie kruchą głową, ciemnymi oczami, małymi stojącymi uszami, stabilną linią grzbietu, prostymi i prawidłowo kątowanymi kończynami, płynnym ruchem, wysoko osadzonym i łukowato noszonym ogonem, długą jedwabistą szatą oraz charakterystycznym trójbarwnym umaszczeniem.

Jego tożsamość rasowa nie powinna opierać się wyłącznie na umaszczeniu: w celu rzeczywistego odróżnienia od Yorkshire Terriera należy z czasem utrwalać mierzalne i powtarzalne różnice fenotypowe, przede wszystkim w budowie głowy, proporcjach ciała, strukturze szaty, wielkości oraz ogólnym obrazie morfologicznym.